default-logo
25
JAN
2017

Nieuws, journaal, feiten, propaganda, interpretatie, werkelijkheid, wereldbeeld. Woorden van deze tijd.

by :
comment : Off

Nieuws. Het woord zegt zoiets als: Wat nieuw is. Journaal. Dat woord betekent min of meer hetzelfde: ‘verhaal van de dag’. Feit. Een ding of een handeling die als werkelijkheid wordt gezien. Propaganda. Een doelgericht programma waarin een ideologie, wereldbeeld of maatschappelijke tendens wordt ingebakken in een samenleving. Interpretatie: een persoonlijk beeld, gevoel of beleving die jij alleen kunt ervaren van een ding, gebeurtenis, persoon of situatie. Werkelijkheid: wat jij persoonlijk voor waar aan ziet, waar jij voor werkt en wat jou drijft. Wereldbeeld, waarbij de wereld een gedachtegoed is in tegenstelling tot zijn fysieke equivalent : de Aarde.

Nieuws, journaal, feiten, propaganda, interpretatie, werkelijkheid, wereldbeeld. Dat zijn echt woorden van deze tijd. Het is haast niet te bevatten hoe diep de eerder voorgeschotelde realiteit (zeg maar even voor-Trump-tijd) ingebakken zat en hoe hardnekkig diezelfde politieke kliek vast bleef klampen aan datzelfde beeld. Ik durf wel te stellen dat hieruit een mega-grote chaos is ontstaan van mogelijkheden en dat voor velen het eind zoek is. Niets is meer ‘waar’, en niets is ook méér waar. En volgens wie?

Politieke atheïsme.

Ik ben zoals ik vaker heb gezegd politiek atheïst, wat zoveel wil zeggen als dat ik niet geloof in politici. Want ze doen het één en zeggen het andere. Je stem is bij voorbaat vergooid, want je stuurt dezelfde flapdrollen terug naar hun werkplaats waar ze keer op keer gefaald hebben. Want ‘ze’ hebben hun eigen agenda en voeden ons met een valse droom die haast niet te verwezenlijken is. Dit ben ik, terwijl ik veelvuldig berichten op Facebook deel over zaken die een politieke lading hebben. Dit was bij de verkiezing van Obama wel lachen, want toen zag je van die Nederlandse Obama fans (waanzin) met van die truien: ‘Yes we can’. Nou, dan hadden ze aan mij de verkeerde. ‘No, we can’t’, dacht ik dan. 😀

Politiek atheïsme betekent voor mij dus ook niet stemmen, ook niet blanco, ik negeer het zoveel mogelijk. Wat heeft het voor zin om dezelfde prutsers iedere keer opnieuw aan hetzelfde wiel te laten sturen? Aan de andere kant snoep ik wel van harte mee van het politieke theater. Waar mijn vriendin naar bij elkaar opgesloten wildvreemden kijkt in Utopia, kijk ik liever naar ‘de echte wereld’. Maar die echte wereld is ook nep. Of niet? 

Jaartje of twaalf geleden had ik bedacht dat ik (enkel) fictie regisseur wilde zijn. Een meneer die ik toen kende, een documentaire regisseur, zei toen eens: ‘Waarom zou je? De werkelijkheid is interessant genoeg.’ Een goede vraag: wat is werkelijkheid? De werkelijkheid, wat waar is, wat klopt en waar niet over gelogen wordt. Voor mij een eeuwige zoektocht.

Ik heb vanaf dat ik kon lezen alles opgevreten wat er maar in mijn buurt lag en wat ik qua leesenergie op een dag kon verwerken. Tijdens mijn studie en met de opkomst van YouTube verdrievoudigde de dagelijkse hoeveelheid informatie die ik tot me nam. Ik studeerde culturele en maatschappelijke vorming en onderwerpen die belangrijk waren op het wereldtoneel hebben altijd mijn interesse gehad. Sterker nog, ik waande mij zelfs een tijdje een strijdlustige revolutionair. Door diverse kogels door hoofden van inspirerende figuren toen en eerder vond ik het mijn lieve leven toch maar niet waard. Angst, of helder verstand?

Ik had echt ambities om via diverse media mijn versie van de waarheid te verkondigen. Dat heb ik bijgesteld naar het observeren van wat er om mij heen gebeurd en dat te bloggen, af en toe. Een mildere vorm van de strijdlustige woordenbarbaar die in mijn hoofd rond waart. 

Tussen 2000 en 2010 heb ik door 9/11 zo’n beetje al het nieuws wat er over was, ook op alle ‘alternatieve’ nieuwssites opgevreten. Ik studeerde economie, geschiedenis, topografie, theologie, biologie, wiskunde, sociologie, pyschologie, financiën en talloze andere zaken. Ik keek (en kijk nog steeds) uren durende documentaires, lezingen, presentaties en sprekers die zeer zeker niet per se door de main stream media in beeld gebracht worden. Zo ontwikkelde ik overal een dubbele laag voor: wat de zogeheten main stream media ons voorkauwt ten opzichte van alles wat op internet te vinden is. Het duurde natuurlijk niet lang of mensen die aan zelf-educatie op internet doen werden in een hokje gestopt. Alu-hoedjes, doemdenkers of complot denkers. Nu, ik zal je zeggen, alles is een complot, maar het hangt geheel af van wat je daar zelf onder verstaat. 

Cognitieve dissonantie.

Dé term voor deze tijd, als je het mij vraagt. Toen ik in dat decennium tot diep in de nacht weer aan het door spitten was kreeg ik op een bepaald moment een hele lastige week. Theo Maassen zei het ook een keer in zijn show: ‘Stel dat het allemaal niet waar is wat je denkt’. Je hele gedachtepatroon, wat je voor waarheid ziet, waar je voor werkt, waar je iedere ochtend voor op staat. Wat als alles, zeg maar even wat we kennen als The American Dream, helemaal niet is waarvoor je op zou moeten staan? Wat als er geen echte democratie is, dat de media echt corrupt zijn, dat politici in feite niets meer zijn dan de lakeien van een hyper-rijke superelite? Dat die politicus dus allesbehalve mijn rechten voorop stelt? En, nog veel belangrijker, wat als een groot deel van de mensheid A: een nogal plat wereldbeeld gepropageerd heeft gekregen en B: helemaal geen zin heeft om het anders te gaan bekijken?

Dat was als een reset button, alles wat ik cognitief (dus in het hoofd) had opgeslagen als een vast patroon waarlangs ik leefde, viel weg. Het was een pijnlijke ervaring die mij zeker een week lang wakker hield. Ik kon er met vrienden over praten die ook anders denkend waren, maar met de vaste groep mensen uit mijn originele omgeving was dat een stuk moeilijker. Zij geloofden in mijn optiek de aangeboden waarheid nog. Waarom zouden ze daar aan twijfelen? Het was toch goed zo? Ieders goed recht, hoewel ik ook niet zeker wist wat wél de waarheid was, nog steeds niet. Daarom zoek ik mijn heil in het saaie maar veilige en neutrale midden. 

In bijbel van onze tijd: ‘The Matrix’, zegt Morpheus dat Neo een rode of een blauwe pil mag slikken. De rode neemt je mee naar de fantasiewereld waar je biefstuk eet, waar de blauwe de echte, rauwe wereld is waar je smurrie moet eten om te overleven. Ik zou het wel weten: Doe mij dan toch maar de smurrie. Liever de harde waarheid dan de softe nep-wereld. Thans, dat was de waarheid die mij het meeste aansprak.

Ik was 27 en ik wist zeker: alles om mij heen is nep, corrupt, geprogrammeerd en voor opgezet. Macht corrumpeert immers en als je geboren wordt in elitaire kringen rest je haast niets anders om je voorvaderen te volgen. Niet vreemd toch? Ik wist toen ook zeker dat het einde van de wereld (of eigenlijk: van de kapitalistische op schulden gebaseerde maatschappij) in onze tijd zou gebeuren. Ook wist ik zeker dat er een super grote economische bel was waar wij allemaal op leefden: de schulden bel die in Amerika en dus ook in Europa, tot de grootste crisis ooit leidde. Dat was heus geen hogere wiskunde. Toen werd het 6 oktober 2008 (de dag dat de huizen bel knapte) en de rest is geschiedenis, maar werd geen ‘eind van het kapitalisme’. En of ik nu ‘gelukkig maar’ moet zeggen, weet ik eerlijk gezegd niet.

Ik moest opnieuw geboren worden, mijn hele mindset moest overboord -vond ik- en er moest plaats gemaakt worden voor meer, veel meer. Een hele nieuwe mindset, een transformatie van bewustzijn. Het was pijnlijk. Mijn dromen, mijn idealen, ik zou ze allemaal anders moeten gaan indelen. Want het was voortaan smurrie (een versie van mijn eigen waarheid) en geen biefstuk (een door anderen voorgekauwde waarheid). Ook mijn inzicht over wat nieuws is of was, werd anders. Ik zag, en velen met mij, op internet een trend op komen die dan later opgepikt werd door de main stream media als ‘nieuws’. Dat pikte ik dan weer op als ‘ouds’, wat ‘men’ nu pas in een bepaalde vorm naar voren durfde te brengen in een door ‘hen’ bepaalde context. Ik heb vaak smakelijk gelachen om hoe Matthijs van Nieuwkerk als leek bij De Wereld Draait Door weer een mening moest vormen over iets wat jaren geleden al online rond zong.

Door Donald Trump, de eerste Twitter-president, is het nu duidelijker dan ooit geworden dat wat wij aangereikt krijgen door de gevestigde orde helemaal niet per se eenduidig is. Woorden als nep nieuws, complottheorieën en alternatieve waarheden, waar heb ik dat ook al weer eerder gehoord? Zouden er nu veel meer mensen ook last hebben van die cognitieve dissonantie? Wat eerst ‘normaal’ was, is nu niet meer ‘normaal’. Een ijskoude geheime agenda van een super elite? Zieke farmaceutische corporaties die over de ruggen van kankerpatiënten miljarden verdienen? Gemoduleerd eten en een totaal voorgeprogrammeerd wereldbeeld op je bord (neo-propaganda)? Een almachtige bankwereld met holle financiële bouwwerken die ten koste gaan van Jan Modaal? Een gigantische islam-terreur maskerade? Nog steeds niet iedereen te vreten maar wel 600 miljard aan oorlogsbudget? Al deze onderwerpen zijn ineens weer totaal bespreekbaar geworden. Dit waren een tijdje onderwerpen die onbegaanbaar terrein waren: heilige huisjes tot en mét; terwijl het heus niet de eerste keer was dat die frontaal aangevallen werden.

Logisch, want de emotionele uitingen van cognitieve dissonantie zijn hetzelfde als het standaard rouwproces: ontkenning, boosheid, het gevecht aan gaan, depressie en uiteindelijk aanvaarding. En dat klopt ook, want er gaat iets in je dood. Ik stierf van binnen letterlijk een beetje. Dat de wereld een rottige plek is, dat wist ik wel. Dat het nog tien keer rotter is dan ik al dacht, nou! Deal daar maar eens mee. 

Maar het is mij voorlopig weer gelukt.

Renaissance? 

Ik ben nu blij, ik zie nu voorspoed. We hebben een moeilijke weg te gaan, maar eindelijk gebeurt er weer eens iets wat massaal effect heeft op de hele wereld. Eindelijk is nu grootschalig aan de orde dat wat waarheid lijkt, niet waar hoeft te zijn. We worden gedwongen te herzien waar we vandaan komen, wat we vinden, hoe we oordelen, en om te ontdekken wat we ook al weer belangrijk vinden. Het lijkt er nu op dat er een massale ruimte is voor je eigen manier. We kunnen hopelijk nu beginnen een vorm te geven aan een beschaving die past bij de 21e eeuw. Zou er weer een Renaissance aanbreken? Of moet daarvoor nog eerst een grotere klap komen?

Zou deze tijd, waar we vechten voor de echte waarheid, eerlijkheid en oprechtheid, ook echt eens het antwoord op vele vragen brengen? Zou het ook zorgen voor een kans voor vernieuwing in onze democratie? Waarbij we hoogwaardige technologische middelen toepassen om bijvoorbeeld digitale snel-referenda te organiseren? Het lijkt nu vreemd genoeg ook ineens alsof de mogelijkheden echt eindeloos zijn! Wie weet worden we wel echt een Kardesjovaanse type I beschaving? Ik wil het graag geloven.

Ben ik nu Trump aanhanger? Nee, ik ben en blijf neutraal, iets wat volgens mij de redding is. Het neutrale midden is het grootst. Ik weiger links of rechts te denken en zal dat blijven doen. Ik blijf dus in die zin een politiek atheïst. Maar als het nieuwe Witte Huis echt zo schoon schip gaat maken als het belooft, en wat nu ook door bijvoorbeeld het schrappen van het TPP verdrag zo lijkt, dan word ik wellicht nog wel eens een politiek religieus fanatiekeling. Nu vind ik President Trump een heus voorbeeld van hoe je een tegenbeweging kunt vormen. Maar of hij nu wel echt officieel een tegenbeweging is, dat zal moeten blijken. Wat wel zeker is, is dat wij met z’n allen nu voortaan wel twee keer nadenken als er weer wat aangekondigd wordt vanuit diverse bronnen. Natuurlijk moeten we ook concessies doen, maar hopelijk genieten we nog even van de winds of change.

Ik hoop, en ik geloof velen met mij, dat nu eindelijk een nieuwe fase aangebroken is waarbij de mensheid een ware evolutie mee maakt. Dat dit met een pijnlijke wedergeboorte gepaard moet gaan… Dat moet dan maar! Aways keep questioning.

Over de auteur.
Pim Piepers is eigenaar van Piepers Audiovisuele Communicatie.