default-logo
05
FEB
2013

Life’s a game. Just play it.

by :
comment : Off
Life's a game. Just play it.

Life’s a game. Just play it.

Beste bureaucratie, ik ken je onderhand van binnen en van buiten maar toch ben je iedere keer anders. Onze relatie gaat vaak niet over rozen, maar toch kunnen we inmiddels door één deur. Bij ieder idee, concept, of actie die ik onderneem, gooi jij je gewillig voor mijn voeten. Ik moet en zal je leren kennen, ik moet je opvreten, ja, zelfs leren beminnen. Je verwacht van mij dat ik je uit mijn hoofd leer, je staat voor wat wij hebben afgesproken. Ik ben constant in ontkenning, je bestaat niet voor mij, in mijn realiteit ben jij een ‘verzinsel van anderen’. Maar toch, beste bureaucratie, leer ik ook mijzelf kennen en laat je mij deuren openen die ik nog niet wilde openen. Want ik ontken je, ik hou niet van je, maar toch kan ik niet zonder je. Ik weet dat ik je moet doorgronden… 

 Jarenlang heb ik tegen je gevochten, jouw bestaan ontkennende. Nu zie ik in dat wie de regels niet kent, ze ook niet kan breken.

Ik speelde als puber Dungeons and Dragons. Dan doe je net alsof je een karakter bent uit een fantasie wereld. Eigenlijk wat mensen nu online doen in grote spellen zoals World of Warcraft. Dat deden we toen gewoon aan tafel. Met drie dikke boeken er bij. Want er waren regels. Heel veel regels. Als je bijvoorbeeld een barbaar was die met een dikke hamer orken aan gort sloeg, dan werd er gedobbeld met een ingewikkeld rekensysteem. Nou ja, de worp was de X, en daarom heen waren dan variabelen. Je verdiende meer ervaringspunten en zo kreeg je meer krachten, meer mogelijkheden en… invloed. Je kreeg ook een ‘character sheet’, een A4 wat je bij moest houden. Het werd een compleet boekwerk. Ik werd niet goed van die regels. Ik wilde gewoon een barbaar zijn die orken aan gort sloeg…

 Bij dit spel waren er twee regels die ik altijd onthouden heb. 

 1. Ken de regels.

2. Breek de regels.

Ik snapte eerst niet wat die regels betekenden. In het spel werden situaties geschetst waarin gezamenlijke karakters de situatie uit moesten zien te komen. Het zou kunnen zijn dat men in de gevangenis begint, zonder wapens en andere dingen om uit te kunnen breken. Wat dan? Kunnen wij ons hier een weg uit dobbelen? Maar in feite was dat nou juist de kracht van het spel, de spelers gingen samen dingen zitten verzinnen, die niets met de regels van het spel te maken hadden. Stel, er zitten stenen los in de gevangenismuur. Dan kunnen we misschien uitbreken…

 Er is bij dat spel ook een spelleider. Deze regisseert het spelverloop en zorgt voor verrassingen en de verhaallijn. Hij of zij speelt de tegenstanders. Hij of zij dobbelt of je wel of niet in de val loopt en bewaakt de regels van het spel.

 Na een tijdje begon ik te zien dat als je wel wist wat de regels waren, je in ieder geval een basis hebt waar vanuit iedereen kon werken. Klinkt misschien gek, maar het heeft mij heel wat tijd gekost om dat te realiseren.

 Op artistiek niveau was mij helder geworden dat het logisch was dat men eerst liet zien wat men kon alvorens ‘baanbrekend’ te kunnen zijn. Het woord zegt het al, je hebt eerst een baan te belopen voordat je iets kan ‘breken’, en natuurlijk opnieuw vorm te geven.

Na een jarenlange stroeve relatie met de regels (bureaucratie), en ik het leven steeds meer begon te zien als een spel (met regels) wat je kan spelen en kan winnen door samen naar oplossingen te verzinnen, kon de volgende conclusies trekken:

 – Wat je allemaal in je hoofd hebt, kan je nooit allemaal uit je handen laten komen;

– Wat men heeft bedacht om het spel te laten lopen, is om het spel gaande te houden;

– Kwaliteit van het spel speelt zich in het hoofd, niet op papier; 

– Doelen van een spel kunnen alleen behaald worden wanneer men de regels kent;

– Uiteindelijk bepaal je zelf de regels van het spel, maar dat kan niet zonder gedegen kennis van hetgeen je wil veranderen.

 

Life’s a game. Just play it.